Uzaksın Bana

Uzaksın Bana
Her hüznün bir çıkmazı,
Her sevdanın da bir kaygısı var derlerdi,
O günlerde alışmıştım aşkın büyüsüne,
Ne elimde kitabım,
Ne baktığımda gördüğüm sabahım,
Hiçbir şey olmuyordu gökyüzünde,
Yalanlarla dolu günah sayfalarında,
Sevaba özlem duyan canlı gibi,
Sırtımdaki olmayan yükün ağırlığını özlemek,
Sana uzak kentlerden seslenmek,
Ve ağlamak, seninle olmadan ama sen gibi...
Elimi uzatmak ve geri çekmek aniden,
His deryasında boğulmuş gibi,
Yangınımın külü de olsan,
Uzaksın bana...
Sanki gölgem oluyordun ansızın,
Ve canımda, kanımda...
Ve sonbahar aşklarının,
Acısında kayboluyordum bir anda...
Gözlerine bakınca,
Alamıyordum kendimi,
Sanki yalnızız, sanki hiçkimse yok,
Sanki ne engel, ne vuslat, ne özlem...
Her şeyi kenara itmiş bir aşık sadece!..
Hayaldi belki,
Belki bir rüyaydı bulut aralarında kaybolan,
Zambak kokusuyla sarılan,
Beyaz sayfa aşklarını kıskanarak,
Karanlık sonlamaların buğulu çıkmazlarında,
Yakın...
Bir o kadar da uzaksın bana!..
Tarif etmek imkansız,
Al kalemi eline,
Çiz batan Güneş`i...
Ya da dalgaların üzerine bir yüz çiz,
Zamana inat,
Volkan tadında bir yanardağ ol,
Alevi çiz bir de...
İmkansız değil mi?..
Yakın...
Bir o kadar da uzaksın bana!..
Tek sığınağı,
Tek çaresi,
Ve tek amacı SEN olan bir varlık...
Kızdığında odasına çekilip,
Frekans aralarında mırıldayan,
Ve göz kapaklarına,
Hatta şah damarına bile dokunan,
Bir sevda melodisi dinleyen...
Bir kıvılcım,
Bir şuur,
Bir nefes oldun!..
Yakın...
Bir o kadar da uzaksın bana!..

Konu Bilgileri
Konu BasligiKonu: Uzaksın Bana	Cevap SayisiCevap Sayisi: 0 cevap var
Okunma SayısıOkunma Sayısı 217 defa	Bu Konuyu Görüntüleyenler