Güneşin vurmadığı gölgede kalan yanım. Kimselerin bilmediği
kendime sakladığım. En çok ayazda kalmış olup da rüzgara
savuramadığım, alıp alıp defalarca sineme sardığım yanımsın....
En çok kanayan yarama sarmaya çalıştığımsın.
Sardıkça kanayan , kanadıkça sardığımsın…
Sen benim hüzün yanımsın...
Her doğan günle bir kez daha ümidimi yıkan tarafımsın. “Olmadı
olmayacak” dedirten hain düşmanımsın. “Ah çıksa gelse şimdi…”
diyecek kadar kendimi kaptırdığım saflığımsın. “Çıksa ve gelse, alsa
ve götürse…” diye çarpan kanadımsın. Ve her defasında kendime kırk
kez söyleyip kırk kez yanıldığımsın...
Sen benim hüzün yanımsın...
Söküp atamadığım umut çiçeklerini gömdüğüm toprağımsın. Bahar
gelir yeşerir diye yağmur, çamur, kar kış demeden suladığımsın.
Olurda bir gün açarsın diye beklediğim sevdamsın.
Sevda çiçekleri açar mı
bilinmez ama umuduna umudumu bağladığımsın
Sen benim hüzün yanımsın...
Sensizken anlamını yitirdiğim hayatımsın. Bütün kelimelerime
yüklediğim anlamsın. “Sen” diye başlayıp da bitiremediğim üç
noktamsın...
