BEN ANA KUZUSUYUM!!!

Eğer hiç tanımamış olsaydım seni, görmemiş olsaydım gül yüzünü ve hiç duymamış olsaydım şefkat dolu sesini... Ve sonra bir gün, bir yerlerde çıkmış olsaydın karşıma; "Bu, benim annem!" derdim, "Bu benim annem!". Sana has merhamet kokundan mı bilirdim, ela gözlerinden mi tanırdım, sevgi dolu sesin mi ikna ederdi beni bilmem? Amma, mutlaka tanırdım. "Bu benim annem!" derdim.

Ne kadar yalnızım gittin gideli!
Akan yaşlarımı silen yok anne.
Hiç kimse derdime çare olmuyor,
Beni senden başka bilen yok anne.

Bir Nisan ayına daha erdiğimizde, bizi bırakıp gidişinin on ikinci yılı olacak. Dile kolay! On iki uzun ve öksüz yıl. "Nasıl geçti? diye sorma anne. Sen biliyorsun işte! Daha da derdimi deşme! "Cennet annelerin ayakları altında" ya. Oradan izledin yıllardır. O yüzden iyi biliyorsun.

Sadece ben miydim öksüz? Gelinin değil miydi? Torunların? Komşular, fakir-fukaralar? Taksici Haydar ağabey bile seni sordu geçenlerde: "Ah hacı teyze!" Dedi. "Sahi kaç yıl oldu kaybedeli?". "On iki olacak!" Dedim. Vay! dedi. Daha da bir şey diyemedi. Ben ne diyeyim anne?

Boşa yağdırmadım başa kışları.
İçime akıttım kanlı yaşları.
Yan yana dizili kabir taşları,
Ne çare, ölenle ölen yok anne.

Biliyor musun? Anneden söz açılınca, herkes bir hoş oluyor. Sadece ben böyle hissederim sanıyordum. Geçenlerde yengem de annesinden bahsediyordu. Gözlerinin dolduğunu fark ettim. Hâlbuki yengem senden de yaşlıdır değil mi anne?

Zamansız diyemiyorum gidişine. "Veren" aldı diyorum. Zaten babamı kaybettikten sonra, bir türlü kendine gelememiştin. "Ölenle ölünmez anne" derdik. Hııı! derdin sadece. On üç yıl nasıl dayandın bilmem? Sanki acelen varmış gibiydin. Sanki hiç sözünden çıkmadığın babam çağırmıştı da, kimseleri görmez olmuştu gözün.

Sen benim gönlümde gerçek erendin.
Kurumuş bahçede yediverendin.
Varını yoğunu ele verendin,
Bu fani dünyada kalan yok anne.

Vay anam! Vay gurban! On iki yıl. Babamın yetim bırakması yetmezmiş gibi, sen de öksüz bıraktın bizleri. Sakın "koca adamsın!" deme. Sen demiyor muydun "Benim gözümde hala çocuksun!" diye. Ben hala çocuğum anne.

Hem yetim, hem öksüz bir çocuk. Elli dört yaşında, koca bir çocuk.

Eyvah! Kıymetini yeni anladım.
Acıyı tattıkça seni anladım.
Bağrına bastığın beni anladım,
Sevgiyi kaybedip bulan yok anne.
Yok anne... Yok anne. Yok.

Konu Bilgileri
Konu BasligiKonu: BEN ANA KUZUSUYUM!!!	Cevap SayisiCevap Sayisi: 0 cevap var
Okunma SayısıOkunma Sayısı 377 defa	Bu Konuyu Görüntüleyenler