Babam ve BEN

O sabah yine okula gitmek için sıcak ve beni kendine çekmeye çalışan yatağımdan mutsuzca kalmıştım. annemin sesi sarhoşluğumu bozmaya yetecek güçteydi. Kahvaltı mı yapmak için girdiğim oda daki soba yatağımı aratmıyordu adeta.

Sıcak çayımı yudumlarken odaya babam girdi. Babam biraz despot bir insandı. Ama beni çok severdi. Bana sınavı sordu ve az kaldığını hatırlattı. Bende 'çalışıyorum baba niye bu kadar diretiyosun?' dedim.O anda babama çok sinirlendim ve kahvaltımı yarıda keserek okul için yola koyuldum.

Uzun ve sıkıcı hatta intihara teşvik edici okul gününden sonra eve dönüyordum. Yolumun üzerinde mobilyacıların bulunduğu bir sokak vardı. Sokağın bitiminden sola dönerken Emin amcaya rastgeldim. Ama Emin amcayı ilk defa böyle görüyordum. Gözleri patlayacak şekilde şişmişti ağlamaktan.
'Ne oldu Emin amca? Niye ağlıyorsun?' diye sorduğumda bir süre durakladı ve 'Bir şey yok yavrum. Sen eve git çabuk' diyerek beni başından savar gibiydi. Neyse ben yoluma şakınlıkla devam ederken geriye doğru baktım ve Emin amcanın bana baktığını gördüm sonra bi daha kafamı çevirdim gene bakıyordu. Beni başından savmak isteyen bir adam neden bana bakıp duruyordu. Bunu yol boyunca düşündüm ve nihayetinde eve vardım.

İçeri girdiğimde annem ve Emin amcamın karısı camdan az ilerde ölen komşumuzun gömülen cenazesine bakıyorlardı. Bende herhalde Emin amca bu cenaze için yaş dökmüştü diye düşündüm kendi kendime. Bende abdest alıp mezarlığa doğru yol aldım. Mezarlığa indim ve dua okumaya başladım. Bir ara gözüm insanlara takıldı. Hepsi tanıdığım simalardı fakat aralarında babam ve arkadaşları yoktu ki olmaları gerekirdi. Oradaki insanların sürekli bana bakmaları dikkatimi çeken başka bir mevzuydu tabi ki.

Dua mı bitirir bitirmez oradan ayrıldım. Dönüş yolunda müstakil evimizin arkasından giderek yolu kısaltmak istedim. Eve yaklaştıkça evden çığlıklar gelmeye başladı. Ben canhıraç bir şekilde koşmaya başladım. Ön kapıya vardığım vakitte babamın arkadaşlarını gördüm. Ne oldu demeye kalmadan hep Türk filmlerinde duyduğum 'Metin ol yavrum' repliği döküldü Turan amcanın ağzından. 'BABANI KAYBETTİK' lafından sonra kendimi Turan amcanın kollarına bıraktım.

Nedense; beynimiz böyle anlarda o kötü olayları düşündürmeye başlar bize lakin bana da aynısı oldu. Sabahki sınav mevzusu aklıma geldi ve nidalarla ağlamaya devam ettim.

Komşumuzun cenaze namazından sonra bir sandalye de oturan BABAM kalbine yenik düştü. Ebedi aleme göç etti.

En zoruda sıhhatinde sevgini yeterince gösteremediğim BABAMIN ruhsuz bir şekilde yatarken nurlaşmış yüzünü öpmek ve ona doyasıca sarılmaktı. Ve birde göz göre göre onu toprağa koymak ve üstüne kendi tuttuğum kürekle toprak atmak bana dünyadaki en büyük işkence gibiydi çünkü o anda ölü olduğunu düşünmüyorsunuz. Her an kalkacak diye bir beklenti varoluyor bünyenizde.

Cenaze dağıldı. Sadece ablam abim annem ve ben kaldık. Sonra onlarda gitti. Ağlamama artık göz pınarlarımda müsade etmiyordu. Son kez toprağını okşadım ve şöyle dedim BABAMA ;

'Ölüm Allah'ın emri de ayrılık olmasaydı'....